SOMESHWAR SIRSAT SHAYARI || सोमेश्वर सिरसाट कविता शायरी आणि गाणी

  भावनाएँ, दर्द, विश्वासघात और ज़िंदगी के सख़्त सबक… कभी लफ़्ज़ कम पड़ जाते हैं, मगर दिल से निकले हुए एहसास ख़ुद-ही शायरी बनकर काग़ज़ पर उतर आते हैं। मेरी कुछ पंक्तियाँ— सोमेश्वर सिरसाट....। 1) मैं बुरा नहीं था। हालातों ने बना दिया है, मुझे दुश्मनों से कोई गिला नहीं… ये जो ज़ख़्म हैं दिलपर, अपनों ने दिया है। — सोमेश्वर सिरसाट   2.  मेरी खामोशी को कुछ लोग कमजोरी समझते है। किसे बताऊँ खामोशी से बड़ा कोई तूफान नहीं होता… चुप रहने से बड़ा दुनिया में और कोई दर्द नहीं होता। — सोमेश्वर सिरसाट 3.  दिल के इस महल में जिन्हें अपना समझकर रक्खा था… वक़्त की आँधी में वही पहला दरार बनकर टूट गए। — सोमेश्वर सिरसाट 4.  कुछ रिश्ते शीशे जैसे होते हैं, चमकते ज़रूर हैं… पर टूट जाएँ तो हाथ नहीं, दिल काट जाते हैं। — सोमेश्वर सिरसाट 5.  मैंने मोहब्बत को मिट्टी की तरह पकड़ा, वो हाथों में टिकती ही नहीं थी… शक्ल तो अपनी थी, पर सूरत किसी और निकली थी। — सोमेश्वर सिरसाट 6.  ज़िंदगी ने ऐसे सबक दिए कि अब हर मुस्कुराता हुआ चेहरा मुझे तो नक़ाब लगता है… और हर ख़ामोशी के पीछे दर्द की दास्त...

  शिक्षणाच महत्व हे तुम्हा आम्हाला पटवल  फुले शाहू आंबेडकरांनी या देशाला नटवल स्त्री शिक्षणाची तेव्हा होती हो गरज देशाला  मुलींची पहिली शाळा ती काढिली पुण्याला शिकवण्या मुलींना सावित्री माईला शिकवल फुले शाहू आंबेडकरांनी या देशाला नटवल दीन दुबळ्या जनतेची होती परिस्थिती मंदी शाहू महाराजांनी दिली हो शिक्षणाची संधी प्राथमिक शिक्षण हे त्यांनी सक्तीच बनवल  फुले शाहू आंबेडकरांनी या देशाला नटवल शिकला होता भीम तो वर्गाच्या बाहेर बसून उच्च शिक्षण घेऊन आला ते परदेशी जाऊन शिक्षण हे वाघिणीचे दूध भीमाने शिकवल फुले शाहू आंबेडकरांनी या देशाला नटवल सोमेश्वर सिरसाट... 8087948366 somasirsat8 2@gmail.com

सप्रेम जय भिम   काळाची आली ती काळी रात जावी सापाला आली ती मग कात जावी भीम विचारांची अशी ही पहाट व्हावी माणसातून माणसाची जात जावी सोमेश्वर सिरसाट...✍️  संविधान की लेखनी से,  कायदे का किला गढ़ा।  जात-पात के बंधनों को,  भीम ने ललकारा बड़ा।  सत्य के दीप जलाए,  हर झोपड़ी, हर गाव में,  भीम बना वो सूरज जो,  उगा अंधेरों की छाव में। सोमेश्वर सिरसाट...  

कोई बात नहीं अगर नहीं खिला पाए  खाना किसी भूखे को,  कम से कम पानी ही पिला देना  किसी प्यासे को, हे इंसान इतने तो करम कर की चार  खांदे मिले जनाजे को।                      ✍️ सोमेश्वर सिरसाट...। "खाली हो अगर जेब तो पराये क्या, अपनों का लहज़ा भी बदल जाता है। अब इंसान भी इंसानियत से नहीं, उसकी दौलत से ही जाना जाता है।।" – सोमेश्वर सिरसाट            

                      भ्रष्टाचारी उंदरांचा सुळसुळाट हाय कसायाच्या दावणीला  जशी   बांधली र गाय आर ह्यो भ्रष्टाचारी उंदराचा  सूळसुळाट हाय उंदराला मामा म्हणता म्हणता मामा झाली जनता काळा पैसा ठेवायला कसली हो क्षेत्रफळ घनता स्विच बँक आमुची र गड्या म्हणे खंबीर हाय आर ह्यो भ्रष्टाचारी उंदराचा सुळ सुळाट हाय आश्वासनाची नुसती आहे माडी वरती माडी राज्यकर्ता घेतोय र नवीन बंगला अन गाडी देशाला लुटाया सोमनाथ सारे टपलेले हाय आर ह्यो भ्रष्टाचारी उंदराचा सुळ सुळाट हाय

                            घरदार झाडल तेव्हा पाण्याच्या घाटावर आता ते बडवे आम्ही मारतो फाट्यावर भीमाने केली अशी किमया ही न्यारी मतदानाच केलं आम्हाला अधिकारी देशाचा प्रतिनिधी आहे आमच्या वोटावर आता ते बडवे आम्ही मारतो फाट्यावर भीमाने आम्हाला ते सांगितले आहे अहो दूध वाघिणीचे शिक्षणात आहे त्यांच्या विचारांनी गेलो मोठ्या हुद्यावर आता ते बडवे आम्ही मारतो फाट्यावर गेली ती झोपडी अन गेली ती वाडी राहायला मला हो सात मजली माडी बुद्धांची मूर्ती लावली माझ्या दारावर आता ते बडवे आम्ही मारतो फाट्यावर

या सागराच्या लाटा छेदिती काळजाला माझ्या आश्रुंच्या या धारा शोधीती पावसाला फाटल्या रानाला शब्द फुटलेला पावसाच्या वाटेवरी डोळा हा दिपलेला झोपडीच्या माझ्या दारी आहे सावकार बसलेला सोमनाथ या कथेला प्रश्ऩ हा पडलेला सरकार झोपलेला डाव संपलेला आवसाच्या या राती डोळा हा मिटलेला आसा-कसा हा माझ्या जिवनाचा खेळ झाला.... सावलीही साथ सोडी आजच्या या प्रसंगाला या सागराच्या लाटा छेदिती काळजाला माझ्या आश्रुच्या या धारा शोधीती पावसाला.... खर पाहील तर मी या कवितेत खूप बदल करायला हवेत, पण करण्याची इच्छा होत नाही कारण मी लिहिलेली ही पहिली कविता आहे. ही कविता लिहिल्या नंतर मी लिखाणाला सुरवात केली होती. याच कवितेने मला कवी/ गीतकार केलं आहे.

    आओ लेकर के चला हूं में सबको आईनों के शहर में इंसान समझते हैं जो खुदको उन्हें आईना दिखानें  और चलते फिरते देखे हैं मैंने मुर्दे यहां जहां पर अब मुझे यहां कोई  इंसान नजर नहीं आता   अन्याय को सहना ये इंसान का लक्षण नहीं होता और मुर्दों को इस बात का कुछ असर नहीं होता मैं उन मुर्दों को उनकी चला हूं सूरत को दिखाने इंसान समझते हैं जो खुदको उन्हें आईना दिखानें  और भेड़ियों को देखा मैने जब नेता के भेस में देश को लुट रखा इन्होंने अब खादी के भेस में उन भेड़ियों को चला हूं उनका ही तारुख कराने  इंसान समझते हैं जो खुदको उन्हें आईना दिखानें   सोमेश्वर सिरसाट...                                            

नशे मैं चुर सारा जहा है! बस  जो बोतल से पिते है! उन्हे शराबी कहते है! और  जो आखोंसे पिते  है!            उन्हे  आशिक कहते  है! 💘💘                    सोमेश्वर सिरसाट

 रोज रोज मनाला मी माझ्या सांगतो विसरली मला ती मी तिला विसरतो विसरता विसरता तिची आठवण येते डोळ्याची पापणी का भिजऊन जाते विसरायच आहे तिला का मी विसरतो विसरली मला ती मी तिला विसरतो  विसरण्या तिला काल पिऊनिया आलो मित्रालाही आठवण तिची सांगुनी आलो खेळ आठवणीचा सोमनाथ चालतो विसरली मला ती मी तिला विसरतो                           सोमेश्वर सिरसाट...

मला जिंदगी भर तुम्हीच होते लोटले दूर मग आता तुमची मला ही जवळीक नको आजवर पहिली मी माणुसकी तुमची अन् आता तुमचा मला तो आधार नको मदतीची हाक जेव्हा दिली, दूर झालात आता तुमचे कोणते मला, उपकार नको काट्यासारखे टोचत असेल बोलणे माझे उगाच त्याचा आता तुम्हाला बोछार नको सोमेश्वर सिरसाट...✍️ सांग माणसा तुझी र काय आहे ख्याती माणुसकी मी पहिली देतांना मूठ माती उपास मारीने त्याचा जवा जीव गेला म्हणू लागले सारे ,भला माणूस गेला काळा आड गेली त्याची जीवन ज्योती माणुसकी मी पहिली देतांना मूठ माती  रडत होते त्याच्या अवती भोवती सारे बिन पावसाचे बघा, नुसते वादळ वारे पुढे पुढे करत होते आता धनाच्या पोटी माणुसकी पहिली मी देतांना मूठ माती शिव्या शाप होता र त्याच्या पाचवीला काय म्हणू आता र फुलांच्या वर्षावला राहिली नाही सोमनाथ आधाराची काठी माणुसकी पहिली मी देतांना मूठ माती                         सोमेश्वर सिरसाट... 

समतेची ज्योत तुफानातल्या दिव्या कडुनी  क्रांतीची ज्योत घ्यावी वर्ण भेदाने काढली जात ती  जळूनी खाक व्हावी समतेच्या विचारांनी घडावे  इथले एक एक रान माणसाला माणुसकीच्या  कर्तव्याची व्हावी जाण  शिव फुले शाहू आंबेडकरांच्या  उपकारांची जान व्हावी वर्ण भेदाने काढली जात ती  जळूनी खाक व्हावी अहो दिसला का माणूस सांगा  तुम्हा मनसा माणसात माणूस नका शोधू आता त्या  कलयुगाच्या सैतानात  मुखवट्यातल्या चेहऱ्यांची  सर्वांना ओळख व्हावी वर्ण भेदाने काढली जात ती  जळूनी खाक व्हावी              सोमेश्वर सिरसाट...✍️ भीम डोक्यात घ्यारे...  शिव शाहू फुले आंबेडकरी चळवळीचे पाईक व्हारे भीम डोक्यावर नाही आता भीम डोक्यात घ्यारे... जो तो म्हणतो या चळवळीचे होणार काय सांग समाजाच्यासाठी गड्या तू केलं काय बेकी नको आपसात आता सारे एक व्हारे भीम डोक्यावर नाही आता भीम डोक्यात घ्यारे... अन्याय होता कोणावरती हा घरात बसतो मोबाईल वरून नुसतेच गडी  मेसेज करतो समता सैनिक दलाचे आता तुम्ही सैनिक व्हारे भीम डोक्यावर नाही आता भीम डोक्य...

  भ्रष्टाचारी नेत्यांचे नागरीत्व काढा        हे  बेईमान सारे भर चौकामध्ये झोडा !!धृ!! सडका कांदा नको सारे सडविल जो कांदे दीन दुबळ्या जनतेचे जो करतोय र वांधे क्रांतिकारी रोगरचा यांना पाजूया र काढा  हे बेईमान सारे भर चौकामधी झोडा !!१!! मतासाठी येतील हे जोडतील हात पाय मग पाच वर्ष यांचा कुठ ठिकाणाच नाय लुटल यांनी किती हे मोजमाप काढा हे बेईमान सारे भर चौकामधी झोडा !!२!! नकोय तुमचे आश्वासन नकोय तुमची हमी अधिकार मिळऊया र आता आमचे आम्ही क्रांतीच्या विचारात शब्द सोमनाथचा जोडा हे बेईमान सारे भर चौकामधी  झोडा !!३!!                                          सोमेश्वर सिरसाट ...

 

 

 

Jay Bhim Shayari in Hindi for Bhim Jayanti. These heart touching shayari are dedicated to Dr. Babasaheb Ambedkar and his inspiring thoughts. 💙💙💙       ना सिंहासन की चाह थी, ना मुकुटों का अभिमान। भीम ने बस चाहा था, सबको मिले सम्मान। धर्म वही जो मानवता दे, उन्होंने यही सिखाया था। अज्ञान के तम को चीर, ज्ञान का दीप जलाया था।             सोमेश्वर सिरसाट...✍️ कितने युद्ध किये भीम ने   एक बुंद ना गिरी खून की  कलम ही हतियार था बस धार थी तलवार की             सोमेश्वर सिरसाट...✍️ लंदन के ओ स्कूल मैं भीम ने जब कलम चलाया था। रुपये की हर परछाईं को, भीम ने समझाया था। सिक्कों से बड़ी थी सोच, वो मूल्य का पाठ पढ़ा गए, एक किताब से दुनिया को, आर्थिक दिशा दिखा गए।            सोमेश्वर सिरसाट...✍️ ना तलवार, ना सैनिक, ना कोई युद्ध का नारा। सिर्फ़ संविधान था हाथ में, और आँखों में उजियारा। सोमेश्वर सिरसाट...✍️ जन्म से जो नीचे थे, उन्हें ऊँचाई दी थी। गिनती में जो ना थे कल, उन्हें पहचान दी थी...

Tu hi jindagi MERI. तू ही ज़िंदगी मेरी   गीत :- Someshwar Sirsat तुझे ही तो, चाहा है, दिलसे तू ही है, बंदगी मेरी तुझे तो मांगा है रबसे तू ही है आशिकी मेरी तुझ बिन मै जिऊ कैसे तू ही तो है जिंदगी मेरी सही ना जाए ये अब तो ये तड़प बेचैन रातो की मुझे पागल बना देगी तू चाहत हैं मेरे दिल की बस तुझे ही तो चहता हूं तू ही तो है सादगी मेरी सारी खुशियां मिले तुझको तू मलीका है ख्वाबों की चाहे जो भी सजा दोगी ख्वाइश तुमको पाने की जनाजे को अब मेरे कभी ना जरूरत होगी तेरी   पागल थी जो ना समझी तेरी इस दिल चाहत को छोड़के ना जावो मुझको अभी तो जाना है तुझको तेरी हर मन की ख्वाइश  को कर दूंगी मै   अब पूरी

१) अपनी तकदिर खुद बना  किसी की राह ना कर। उडान तो भर लेगा पगले पहिले होसला तो बुलंद कर। २) सोच में डूबा हूं गजब ये दुनिया की रफ़्तार देखकर। धन खोज रहे है इन्सानियत छोड़कर और भगवान धुंड रहे है ‌‌मॉ बाप छोड़कर। ३) कोई कितना के क्यू ना  अमीर बने पेट से जादा कभी खा  नहीं सकता। और  मरने के बाद अपना धन  कभी साथ नहीं ले जा सकता। ४) गम तो यूं ही आता रहेगा जिन्दगी में मगर अपने लक्ष को ऎसे बुलंद करना। की गम भी डर जाए  तुम्हारा हॉसला देखकर। ५) काटे जिस दिन  बिखरे मिले रास्ते में तो समझ लेना  मंजिल के करीब पोहाच  गए हो

.गम लाख आना चाहे  तुम्हारी तक़दीर बनकर आपने लक्ष को येसे बुलंद करना की गम भी डर जाए  तुम्हारा होसला देखकर...

भीम जयंती व्हिडिओ स्टेटस bhim jayanti video status

Video status

इंसान चाहे कितना क्यो ना  अमीर बने पेट से ज्यादा कभी खा  नही सकता... और मरने के बाद अपना धन  अपना धन कभी साथ  नही ले जा सकता...

भीमाच्या लेखणीची धार झाली रमा भीमाच्या क्रांतीची मशाल झाली रमा अहो ज्ञान सूर्याचा प्रकाश झाली रमा ज्ञान सागराचा किनारा झाली रमा भीम वादळाचा आवाज झाली रमा नऊ कोटी लेकरांची माय झाली रमा...       सोमेश्वर सिरसाट...✍️ 🔹 माता रमाई — त्यागाची मूर्ती माता रमाई आंबेडकर यांची प्रकृती ठीक नव्हती. बाबासाहेब परदेशात जाणार होते. त्या काळात रमाईंना क्षयरोगाने ग्रासले होते. डॉक्टरांनी वातावरण बदलण्याचा सल्ला दिला. म्हणून बाबासाहेबांनी त्यांना वराळे मामांकडे जाण्यास सांगितले. वराळे मामा मुलांचे वसतिगृह चालवत होते. बाबासाहेबांना वाटले, त्या मुलांमध्ये राहिल्याने रमाईंना बरं वाटेल. रमाई वसतिगृहात पोहोचल्या, पण तिथे भयाण शांतता होती. ना मुलांचा आवाज… ना खेळण्याचा गोंधळ… रमाईंनी विचारले, “मामा, हे मुलांचे वसतिगृह आहे ना?” वराळे मामा म्हणाले, “हो…” “मग मुलांचा किलबिलाट का ऐकू येत नाही?” तेव्हा वराळे मामा हळहळत म्हणाले, “शासनाचा निधी दोन दिवसांनी येईल, पण आज वसतिगृहात मुठभर अन्नही नाही… आज तर माझ्या घरची चूलही पेटलेली नाही…” हे ऐकून रमाई स्तब्ध झाल्या. त्यांचे डोळे पाणावले… ✍️ दशा पाहुनी त्...

परिस्थिती सारखी शाळा  कुठेही नाही कारण परिस्थिती जे शिकवते ते कोणत्याही शाळेत शिकवले  जात नाही..

शिवनेरीवर शिव जन्माला अशी तोफ ती गडाडली शिवबाची तलवार अन्यायावर कडाडली... लढले स्वराज्याच्या साठी घेऊन आठरापगड जाती होती मुठभर सैना हाती केली दुष्मानाची माती बाळ जन्मल जिजाऊच्या पोटी...

पहिलं जवा तुला ग पोरी घाव काळजावर पडला तुझ्या रूपानं केलीया जादू जीव तुझ्यावरी जडला.... तुझ्या प्रेमाची ग आस  मला लागला तुझा ध्यास लव यू च अक्षर खास सांगायचं तुला कस सूचना ग काही मला  जीव पेचात पडला... तुझ्या रूपानं केलीया जादू जीव तुझ्यावरी जडला....  दिसे रंगानं तू गोरी माझ्या स्वप्नातली परी केली दीलाची तू चोरी जीव बसला तूझ्यावरी असा कसा प्रेमाचा  गजब इतिहास घडला... तुझ्या रूपानं केलीया जादू जीव तुझ्यावरी जडला.... फिरू खंडाळा घाट शब्द देतो सोमनाथ धर ग प्रेमाची वाट सात जन्माची ग साथ

गहिवरून बोले रमाई साहेबाला  तुम्ही जाव परदेशाला   मी चालविण घराला  तुम्ही  जाव  परदेशाला      मी चालविन घराला चिंता सोडा साहेब तुम्ही घरा.... दराची.... शेण गोवऱ्या थपूनी चालली गाडी संसाराची  पूर्ण करावे तुम्ही  मामाजिंच्या सपनाला तुम्ही  जाव  परदेशाला  मी चालविन घराला कसा आज बेदर्दी  आला तो काळ सोडूनी गेले आम्हा  गंगाधर बाळ काळाने घातलाय आज  घाव काळजाला तुम्ही  जाव  परदेशाला    मी चालविन घराला सांगे सोमनाथ साऱ्या  जगाला ग बाई दुखी जनांची झाली  ती माता रमाई दारिद्र्याच्या आग्नित  जाळूनी जीवाला तुम्ही जाव परदेशाला  मी चालविन घराला...

    गीत सांगना ग पिल्लू.....                           गीतकार :- सोमेश्वर सिरसाट तुला सोनू मोनु जानू  आता कुठवर म्हणायचं सांगना ग पिल्लू.......  कधी लगीन करायचय चढली प्रेमाची धुंदी आली धंद्यात मंदी तू भेटली थेटर मधी घरी सांगून गेली चंदि लपून छपून ग जानी आस कुठवर भेटायच सांगना ग पिल्लू...... कधी लगीन करायचय मर्द गडी असा रंगला बांधला दीलामधी बंगला जीव तुझ्यातच दंगला जोडा शोभल ग चांगला चौकमधी तुझ्या माझ्या लग्नाच बॅनर लावायचय.... सांगना ग पिल्लू...... कधी लगीन करायचय लय खाऊ नको भाव  सांगे सोमनाथ राव गान वंसाच लाव तवा नाचल सारा गाव डिजेच्या ताला वरती आज मलाबी नाचायचय सांगना ग पिल्लू..... कधी लगीन करायचय

     तुझ्या प्रेमाची गा आस      मला लागला तुझा ध्यास     दिन राती होतोया... प्रिये      मला तुझाच भास...     ध्यास तुझा, माझ्या सखे       मनामधी भरला...        तुझ्या रूपाने केलिया जादू    जीव तुझ्यावरी जडला...