SOMESHWAR SIRSAT SHAYARI || सोमेश्वर सिरसाट कविता शायरी

पाणावलेले डोळे  ✍️ कवी: सोमेश्वर सिरसाट ह्या पाणावलेल्या डोळ्यांनी शेत काही भिजेना जगाचा पोशिंदा मी अन माझंच पोट भरेना दुःख माझं ऐकायला आहे का इथं कोणी “जय जवान जय किसान” म्हण ही झाली जुनी प्रश्न माझा तो इथे, कुणालाच कसा हा कळेना जगाचा पोशिंदा मी अन माझंच पोट भरेना दुष्काळ जणू माझ्या पाचवीला पुजला हाय जास्त-कमी आलं पीक तरी त्याला ही भाव नाय म्हणलं शिकवावं लेकराला पण पोटाचं गणित जुळेना जगाचा पोशिंदा मी अन माझंच पोट भरेना सरकारला विनवणी माझी सांगू तरी कशी सरकार दरबारी म्हणतो घ्यावी गळफाशी सोमनाथ सांगतो जगी, त्याच कुणी ऐकेना जगाचा पोशिंदा मी अन माझंच पोट भरेना  शेतकऱ्याचे प्रश्न सोडवण्यासाठी ठोस पाऊल उचललं गेलं पाहिजे. ही कविता त्या वेदना, संघर्ष आणि वास्तव मांडण्याचा एक छोटासा प्रयत्न आहे. पिकवणारा शेतकरी असतो, पण त्याच्या पिकाचा भाव ठरवतात ते AC रूममध्ये बसलेले लोक—हीच खरी शोकांतिका आहे. शेतकऱ्याच्या पिकाला भाव देण्याचा अधिकार फक्त शेतकऱ्यालाच दिला, तरच या देशाला खरी शेती काय असते हे समजेल.

ही कविता आत्मशोध, संघर्ष आणि स्वतःशी चाललेल्या झुंजीचं प्रतिबिंब आहे. प्रत्येक माणसाच्या आयुष्यातल्या त्या टप्प्याचं वर्णन करते, जिथे तो स्वतःलाच शोधत असतो. मी माझा मला ना कळलो जगाला का कळावे... झुंज आरध्यावरी राहिली माझी सोडूनी का पळावे... मी माझा मला ना कळलो जगाला का कळावे... काटे वाटेत असले कितीही तरी दुर मंजिल ही माझी असली तरी मी प्रवासी या जगाचा चालणे का सोडावे... मी माझा मला ना कळलो जगाला का कळावे... डोंगरापरी दुःख येतील आडवे तुला रे त्यातूनी ही फुटेल एक सुखाचा झरा रे तू उद्धारक तुझ्या जीवनाचा हे तुला कळावे... मी माझा मला ना कळलो जगाला का कळावे... हे गरुडा, घे भरारी, जा उंच त्या आकाशी झूंज तुझी ह्या जगी आता आहे रे स्वतःशी शब्द सोमनाथचे हे तुझ्या अंतरी ते रुजावे... मी माझा मला ना कळलो जगाला का कळावे... सोमेश्वर सिरसाट...✍️  

 📝 कविता संग्रह “फुटलेला आरसा : समाजाचं विद्रूप वास्तव” जर माझे हे शब्द तुमच्या मनातल्या वेदनेला भिडले, तर नक्की शेअर करा.  1️⃣ इन पुढारीयोंसे यारो जरा रहना बचके जळत्या सरणाचेही हे तोडतात लचके फायदा होत नाही तुम्ही जिवंत असून मग धंदा करतात तुमचे कफन विकून अहो वाघाला सांगते, वाघाची मावशी गल्लो गल्ली चर्चा ही होते दर दिवशी अन् भ्रष्टाचार आता हा वाढला किती मांजरीला झाली हो ती उंदराची भीती हिजड्यांच्या हवेलीत, ते लपले आता सोशल मीडियावर ही व्हायरल कथा — सोमेश्वर सिरसाट ✍️ 2️⃣ आरोपी सांगा कोण आहे रे  निर्दोषांच्या खुनाचा, माणुसकीचा घेतला बळी,  झरा वाहतो रक्ताचा! आजही घुमतो आहे इथे रे, हा  आवाज भ्रष्टाचाराचा, लावू नकारे जखमां वरती मलम  तुमच्या हमीचा! सत्य ओरडत उभं हे दारी,  न्याय कुणाच्या पक्षाचा? — सोमेश्वर सिरसाट ✍️ 3️⃣ झाले भरा भर पुढारी गल्लीत आता आमच्यासाठी झटणारा एक पाहिजे मी वादे करणारे रोज हजारो पाहतो प्रश्न सोडवणारा फक्त एक पाहिजे — सोमेश्वर सिरसाट ✍️ 4️⃣ भेड़िए अब जंगल में नहीं, संसद में पाए जाते हैं, ज़बान पे सेवा, हाथों में सौदे सजाए जाते हैं। खा...

“ही कविता नसून आजच्या परिस्थितीचं वास्तव चित्र आहे.“क्रांती शब्दात नाही… विचारात असते.“ही लोकशाही आहे का हुकूमशाही? मी क्रांतीच वादळ मला नाही कसला नेम मनगटात शिवबा माझ्या डोक्यात भीम सावलीच्या खुनाचा आता घेतोया शोध माय बाप जनतेला कधी होईल तो बोध रोजगार सारा आता कॉन्ट्रॅक्ट वर गेला ट्राफिक वाला ही यांनी प्रायव्हेट केला मग हळूहळू बसचा ही तो नंबर आला रेल्वेचा मालक म्हणे तो अडाणी झाला शिक्षण आता बाजारी विकाया लागले अन् सरकारी शाळा बंद कराया लागले नोकरीच्या आशेने आता फिरतोय तरुण नुसता पैसा कमवता तुम्ही फॉर्म भरून पिकवणारा शेतकरी भाव तुम्ही लावता युरिया बरोबर तुम्ही सुफलाही विकता   ही लोकशाही म्हणूकी हुकूमशाही सांगा अन् काय काय विकायच राहील ते सांगा सोमेश्वर सिरसाट...✍️

  This is one of the best heart touching love shayari in Hindi that expresses deep emotions of true love. If you are looking for romantic shayari, this will touch your heart. फ़ासले बस नज़र के हैं शायद,   दिल तो आज भी वहीं ठहरा है।    तेरी ख़ामोश मुस्कुराहट में,   मेरे हर ख़्वाब का बसेरा है।   रात भर जागती हैं ये आँखें,   तेरा ही नाम लब पे ठहरा है।   तू मिले या न मिले मुक़द्दर से,   इश्क़ मेरा तो तुझसे गहरा है।   — सोमेश्वर सिरसाट

  भावनाएँ, दर्द, विश्वासघात और ज़िंदगी के सख़्त सबक… कभी लफ़्ज़ कम पड़ जाते हैं, मगर दिल से निकले हुए एहसास ख़ुद-ही शायरी बनकर काग़ज़ पर उतर आते हैं। मेरी कुछ पंक्तियाँ— सोमेश्वर सिरसाट....। 1) मैं बुरा नहीं था। हालातों ने बना दिया है, मुझे दुश्मनों से कोई गिला नहीं… ये जो ज़ख़्म हैं दिलपर, अपनों ने दिया है। — सोमेश्वर सिरसाट   2.  मेरी खामोशी को कुछ लोग कमजोरी समझते है। किसे बताऊँ खामोशी से बड़ा कोई तूफान नहीं होता… चुप रहने से बड़ा दुनिया में और कोई दर्द नहीं होता। — सोमेश्वर सिरसाट 3.  दिल के इस महल में जिन्हें अपना समझकर रक्खा था… वक़्त की आँधी में वही पहला दरार बनकर टूट गए। — सोमेश्वर सिरसाट 4.  कुछ रिश्ते शीशे जैसे होते हैं, चमकते ज़रूर हैं… पर टूट जाएँ तो हाथ नहीं, दिल काट जाते हैं। — सोमेश्वर सिरसाट 5.  मैंने मोहब्बत को मिट्टी की तरह पकड़ा, वो हाथों में टिकती ही नहीं थी… शक्ल तो अपनी थी, पर सूरत किसी और निकली थी। — सोमेश्वर सिरसाट 6.  ज़िंदगी ने ऐसे सबक दिए कि अब हर मुस्कुराता हुआ चेहरा मुझे तो नक़ाब लगता है… और हर ख़ामोशी के पीछे दर्द की दास्त...

  शिक्षणाच महत्व हे तुम्हा आम्हाला पटवल  फुले शाहू आंबेडकरांनी या देशाला नटवल स्त्री शिक्षणाची तेव्हा होती हो गरज देशाला  मुलींची पहिली शाळा ती काढिली पुण्याला शिकवण्या मुलींना सावित्री माईला शिकवल फुले शाहू आंबेडकरांनी या देशाला नटवल दीन दुबळ्या जनतेची होती परिस्थिती मंदी शाहू महाराजांनी दिली हो शिक्षणाची संधी प्राथमिक शिक्षण हे त्यांनी सक्तीच बनवल  फुले शाहू आंबेडकरांनी या देशाला नटवल शिकला होता भीम तो वर्गाच्या बाहेर बसून उच्च शिक्षण घेऊन आला ते परदेशी जाऊन शिक्षण हे वाघिणीचे दूध भीमाने शिकवल फुले शाहू आंबेडकरांनी या देशाला नटवल सोमेश्वर सिरसाट... 8087948366 somasirsat8 2@gmail.com

जय भिम  संविधान की लेखनी से,  कायदे का किला गढ़ा।  जात-पात के बंधनों को,  भीम ने ललकारा बड़ा।  सत्य के दीप जलाए,  हर झोपड़ी, हर गाव में,  भीम बना वो सूरज जो,  उगा अंधेरों की छाव में। सोमेश्वर सिरसाट...  

"खाली हो अगर जेब तो पराये क्या, अपनों का लहज़ा भी बदल जाता है। अब इंसान भी इंसानियत से नहीं, उसकी दौलत से ही जाना जाता है।।" – सोमेश्वर सिरसाट                      

                      भ्रष्टाचारी उंदरांचा सुळसुळाट हाय कसायाच्या दावणीला  जशी   बांधली र गाय आर ह्यो भ्रष्टाचारी उंदराचा  सूळसुळाट हाय उंदराला मामा म्हणता म्हणता मामा झाली जनता काळा पैसा ठेवायला कसली हो क्षेत्रफळ घनता स्विच बँक आमुची र गड्या म्हणे खंबीर हाय आर ह्यो भ्रष्टाचारी उंदराचा सुळ सुळाट हाय आश्वासनाची नुसती आहे माडी वरती माडी राज्यकर्ता घेतोय र नवीन बंगला अन गाडी देशाला लुटाया सोमनाथ सारे टपलेले हाय आर ह्यो भ्रष्टाचारी उंदराचा सुळ सुळाट हाय

                            घरदार झाडल तेव्हा पाण्याच्या घाटावर आता ते बडवे आम्ही मारतो फाट्यावर भीमाने केली अशी किमया ही न्यारी मतदानाच केलं आम्हाला अधिकारी देशाचा प्रतिनिधी आहे आमच्या वोटावर आता ते बडवे आम्ही मारतो फाट्यावर भीमाने आम्हाला ते सांगितले आहे अहो दूध वाघिणीचे शिक्षणात आहे त्यांच्या विचारांनी गेलो मोठ्या हुद्यावर आता ते बडवे आम्ही मारतो फाट्यावर गेली ती झोपडी अन गेली ती वाडी राहायला मला हो सात मजली माडी बुद्धांची मूर्ती लावली माझ्या दारावर आता ते बडवे आम्ही मारतो फाट्यावर

या सागराच्या लाटा छेदिती काळजाला माझ्या आश्रुंच्या या धारा शोधीती पावसाला फाटल्या रानाला शब्द फुटलेला पावसाच्या वाटेवरी डोळा हा दिपलेला झोपडीच्या माझ्या दारी आहे सावकार बसलेला सोमनाथ या कथेला प्रश्ऩ हा पडलेला सरकार झोपलेला डाव संपलेला आवसाच्या या राती डोळा हा मिटलेला आसा-कसा हा माझ्या जिवनाचा खेळ झाला.... सावलीही साथ सोडी आजच्या या प्रसंगाला या सागराच्या लाटा छेदिती काळजाला माझ्या आश्रुच्या या धारा शोधीती पावसाला.... खर पाहील तर मी या कवितेत खूप बदल करायला हवेत, पण करण्याची इच्छा होत नाही कारण मी लिहिलेली ही पहिली कविता आहे. ही कविता लिहिल्या नंतर मी लिखाणाला सुरवात केली होती. याच कवितेने मला कवी/ गीतकार केलं आहे.

    आओ लेकर के चला हूं में सबको आईनों के शहर में इंसान समझते हैं जो खुदको उन्हें आईना दिखानें  और चलते फिरते देखे हैं मैंने मुर्दे यहां जहां पर अब मुझे यहां कोई  इंसान नजर नहीं आता   अन्याय को सहना ये इंसान का लक्षण नहीं होता और मुर्दों को इस बात का कुछ असर नहीं होता मैं उन मुर्दों को उनकी चला हूं सूरत को दिखाने इंसान समझते हैं जो खुदको उन्हें आईना दिखानें  और भेड़ियों को देखा मैने जब नेता के भेस में देश को लुट रखा इन्होंने अब खादी के भेस में उन भेड़ियों को चला हूं उनका ही तारुख कराने  इंसान समझते हैं जो खुदको उन्हें आईना दिखानें   सोमेश्वर सिरसाट...                                            

नशे मैं चुर सारा जहा है! बस  जो बोतल से पिते है! उन्हे शराबी कहते है! और  जो आखोंसे पिते  है!            उन्हे  आशिक कहते  है! 💘💘                    सोमेश्वर सिरसाट

 रोज रोज मनाला मी माझ्या सांगतो विसरली मला ती मी तिला विसरतो विसरता विसरता तिची आठवण येते डोळ्याची पापणी का भिजऊन जाते विसरायच आहे तिला का मी विसरतो विसरली मला ती मी तिला विसरतो  विसरण्या तिला काल पिऊनिया आलो मित्रालाही आठवण तिची सांगुनी आलो खेळ आठवणीचा सोमनाथ चालतो विसरली मला ती मी तिला विसरतो                           सोमेश्वर सिरसाट...

सांग माणसा तुझी र काय आहे ख्याती माणुसकी मी पहिली देतांना मूठ माती उपास मारीने त्याचा जवा जीव गेला म्हणू लागले सारे ,भला माणूस गेला काळा आड गेली त्याची जीवन ज्योती माणुसकी मी पहिली देतांना मूठ माती  रडत होते त्याच्या अवती भोवती सारे बिन पावसाचे बघा, नुसते वादळ वारे पुढे पुढे करत होते आता धनाच्या पोटी माणुसकी पहिली मी देतांना मूठ माती शिव्या शाप होता र त्याच्या पाचवीला काय म्हणू आता र फुलांच्या वर्षावला राहिली नाही सोमनाथ आधाराची काठी माणुसकी पहिली मी देतांना मूठ माती                         सोमेश्वर सिरसाट... 

भीम डोक्यात घ्यारे...  शिव शाहू फुले आंबेडकरी चळवळीचे पाईक व्हारे भीम डोक्यावर नाही आता भीम डोक्यात घ्यारे... जो तो म्हणतो या चळवळीचे होणार काय सांग समाजाच्यासाठी गड्या तू केलं काय बेकी नको आपसात आता सारे एक व्हारे भीम डोक्यावर नाही आता भीम डोक्यात घ्यारे... अन्याय होता कोणावरती हा घरात बसतो मोबाईल वरून नुसतेच गडी  मेसेज करतो समता सैनिक दलाचे आता तुम्ही सैनिक व्हारे भीम डोक्यावर नाही आता भीम डोक्यात घ्यारे... सवलती घ्यायाला हा फक्त पुढे,पुढे येतो समाजाच्या कामाला हा नाक तोंड झाडतो सोमनाथचे शब्द तुमच्या हे आता मनी रुजवारे भीम डोक्यावर नाही आता  भीम डोक्यात घ्यारे...                                     सोमेश्वर सिरसाट...

  भ्रष्टाचारी नेत्यांचे नागरीत्व काढा        हे  बेईमान सारे भर चौकामध्ये झोडा !!धृ!! सडका कांदा नको सारे सडविल जो कांदे दीन दुबळ्या जनतेचे जो करतोय र वांधे क्रांतिकारी रोगरचा यांना पाजूया र काढा  हे बेईमान सारे भर चौकामधी झोडा !!१!! मतासाठी येतील हे जोडतील हात पाय मग पाच वर्ष यांचा कुठ ठिकाणाच नाय लुटल यांनी किती हे मोजमाप काढा हे बेईमान सारे भर चौकामधी झोडा !!२!! नकोय तुमचे आश्वासन नकोय तुमची हमी अधिकार मिळऊया र आता आमचे आम्ही क्रांतीच्या विचारात शब्द सोमनाथचा जोडा हे बेईमान सारे भर चौकामधी  झोडा !!३!!                                          सोमेश्वर सिरसाट ...

 

 

 

Jay Bhim Shayari in Hindi for Bhim Jayanti. These heart touching shayari are dedicated to Dr. Babasaheb Ambedkar and his inspiring thoughts. 💙💙💙       ना सिंहासन की चाह थी, ना मुकुटों का अभिमान। भीम ने बस चाहा था, सबको मिले सम्मान। धर्म वही जो मानवता दे, उन्होंने यही सिखाया था। अज्ञान के तम को चीर, ज्ञान का दीप जलाया था।             सोमेश्वर सिरसाट...✍️ कितने युद्ध किये भीम ने   एक बुंद ना गिरी खून की  कलम ही हतियार था बस धार थी तलवार की             सोमेश्वर सिरसाट...✍️ लंदन के ओ स्कूल मैं भीम ने जब कलम चलाया था। रुपये की हर परछाईं को, भीम ने समझाया था। सिक्कों से बड़ी थी सोच, वो मूल्य का पाठ पढ़ा गए, एक किताब से दुनिया को, आर्थिक दिशा दिखा गए।            सोमेश्वर सिरसाट...✍️ ना तलवार, ना सैनिक, ना कोई युद्ध का नारा। सिर्फ़ संविधान था हाथ में, और आँखों में उजियारा। सोमेश्वर सिरसाट...✍️ जन्म से जो नीचे थे, उन्हें ऊँचाई दी थी। गिनती में जो ना थे कल, उन्हें पहचान दी थी...

Tu hi jindagi MERI. तू ही ज़िंदगी मेरी   गीत :- Someshwar Sirsat तुझे ही तो, चाहा है, दिलसे तू ही है, बंदगी मेरी तुझे तो मांगा है रबसे तू ही है आशिकी मेरी तुझ बिन मै जिऊ कैसे तू ही तो है जिंदगी मेरी सही ना जाए ये अब तो ये तड़प बेचैन रातो की मुझे पागल बना देगी तू चाहत हैं मेरे दिल की बस तुझे ही तो चहता हूं तू ही तो है सादगी मेरी सारी खुशियां मिले तुझको तू मलीका है ख्वाबों की चाहे जो भी सजा दोगी ख्वाइश तुमको पाने की जनाजे को अब मेरे कभी ना जरूरत होगी तेरी   पागल थी जो ना समझी तेरी इस दिल चाहत को छोड़के ना जावो मुझको अभी तो जाना है तुझको तेरी हर मन की ख्वाइश  को कर दूंगी मै   अब पूरी

१) अपनी तकदिर खुद बना  किसी की राह ना कर। उडान तो भर लेगा पगले पहिले होसला तो बुलंद कर। २) सोच में डूबा हूं गजब ये दुनिया की रफ़्तार देखकर। धन खोज रहे है इन्सानियत छोड़कर और भगवान धुंड रहे है ‌‌मॉ बाप छोड़कर। ३) कोई कितना के क्यू ना  अमीर बने पेट से जादा कभी खा  नहीं सकता। और  मरने के बाद अपना धन  कभी साथ नहीं ले जा सकता। ४) गम तो यूं ही आता रहेगा जिन्दगी में मगर अपने लक्ष को ऎसे बुलंद करना। की गम भी डर जाए  तुम्हारा हॉसला देखकर। ५) काटे जिस दिन  बिखरे मिले रास्ते में तो समझ लेना  मंजिल के करीब पोहाच  गए हो

.गम लाख आना चाहे  तुम्हारी तक़दीर बनकर आपने लक्ष को येसे बुलंद करना की गम भी डर जाए  तुम्हारा होसला देखकर...

भीम जयंती व्हिडिओ स्टेटस bhim jayanti video status

Video status

इंसान चाहे कितना क्यो ना  अमीर बने पेट से ज्यादा कभी खा  नही सकता... और मरने के बाद अपना धन  अपना धन कभी साथ  नही ले जा सकता...

हे वाचल्यावर तुमच्या डोळ्यात पाणी आल्या शिवाय राहणार नाही.....           माता रमाई आंबेडर यांची प्रकृती ठीक नव्हती बाबासाहेब परदेशात जाणार होते. माता रमाई यांना क्षय रोग हा आजार जडला होता रमाईची तब्बेत बरी व्हावी म्हणून डॉ. नी वातावरणात बदल करण्यास सांगितले होते. म्हणून बाबासाहेबांनी माता रमाई ला वराळे मामा याच्याकडे जाण्यास सांगितले . वराळे मामा मुलांचे वसतिगृह चालवत होते. बाबासाहेबांना वाटले वसतिगृहातील मुलांना पाहून त्यांना बर वाटेल . रमाई वराळे मामाच्या वसतिगृहात पोहचल्या पण तिथे त्यांना भयाण शांतता वाटली मुलांचा आवाज ऐकू येत नव्हता . न राहून रमाईनी वराळे मामा ला विचारले . मामा हे मुलांचे वसतिगृह आहे ना वराळे मामा हो म्हणाले, मग इथे मुलांचा किलबिलाट ऐकू येत नाही. मुले खेळताना बागडताना दिसत नाहीत . त्यावर वराळे मामा म्हणाले काय सांगू शासनाचा निधी येण्यासाठी दोन दिवसात येईल , पण वसतिगृहात मुठभर अन्न नाही आज तर मझ्या घरची चूल देखील पेटली नाही. हे ऐकुन त्या स्तब्ध झाल्या त्यांचे डोळे पाणावले होते.  दशा पाहुनी त्या भुकेल्या जीवाची  द...

परिस्थिती सारखी शाळा  कुठेही नाही कारण परिस्थिती जे शिकवते ते कोणत्याही शाळेत शिकवले  जात नाही..

शिवनेरीवर शिव जन्माला अशी तोफ ती गडाडली शिवबाची तलवार अन्यायावर कडाडली... लढले स्वराज्याच्या साठी घेऊन आठरापगड जाती होती मुठभर सैना हाती केली दुष्मानाची माती बाळ जन्मल जिजाऊच्या पोटी...

पहिलं जवा तुला ग पोरी घाव काळजावर पडला तुझ्या रूपानं केलीया जादू जीव तुझ्यावरी जडला.... तुझ्या प्रेमाची ग आस  मला लागला तुझा ध्यास लव यू च अक्षर खास सांगायचं तुला कस सूचना ग काही मला  जीव पेचात पडला... तुझ्या रूपानं केलीया जादू जीव तुझ्यावरी जडला....  दिसे रंगानं तू गोरी माझ्या स्वप्नातली परी केली दीलाची तू चोरी जीव बसला तूझ्यावरी असा कसा प्रेमाचा  गजब इतिहास घडला... तुझ्या रूपानं केलीया जादू जीव तुझ्यावरी जडला.... फिरू खंडाळा घाट शब्द देतो सोमनाथ धर ग प्रेमाची वाट सात जन्माची ग साथ

गहिवरून बोले रमाई साहेबाला  तुम्ही जाव परदेशाला   मी चालविण घराला  तुम्ही  जाव  परदेशाला      मी चालविन घराला चिंता सोडा साहेब तुम्ही घरा.... दराची.... शेण गोवऱ्या थपूनी चालली गाडी संसाराची  पूर्ण करावे तुम्ही  मामाजिंच्या सपनाला तुम्ही  जाव  परदेशाला  मी चालविन घराला कसा आज बेदर्दी  आला तो काळ सोडूनी गेले आम्हा  गंगाधर बाळ काळाने घातलाय आज  घाव काळजाला तुम्ही  जाव  परदेशाला    मी चालविन घराला सांगे सोमनाथ साऱ्या  जगाला ग बाई दुखी जनांची झाली  ती माता रमाई दारिद्र्याच्या आग्नित  जाळूनी जीवाला तुम्ही जाव परदेशाला  मी चालविन घराला...